Niegdyś szlachecka Tarnoruda, która na Wołochiszczinie, ma wszelkie szanse na przekształcenie się w potężną historyczną markę swojego regionu. A wszystko dzięki temu, że średniowieczna Rozmatyncha, jak wówczas nazywano Tarnorudę, była ściśle związana z historią reszty Ziemi Podolskiej. Inaczej nie mogło być, bo Tarnoruda służyła jako jej skrajna placówka i w pewnym sensie klucz do Podola.

Розквіт Тарноруди, як і всього Подільського князівства, почався більшою мірою за Олександра та Юрія Коріатовичів, безпосередніх учасників легендарної битви на Синіх Водах 1362 року, де русько-литовські війська на чолі з князем Ольгердом завдали нищівної поразки монголо-татарським ордам. Врятували Європу від понищення. У тій битві брали участь і племінники Ольгерда, княжичі Олександр та Юрій, яким після перемоги дядько Ольгерд і відділив Поділля у володіння, а разом з ним і Тарноруду.

Тарноруда - різноманітна: культурно!

Тарноруда розташована у дуже цікавому і спечифічному для України місці. В Тарноруді зійшлись три великих історичних регіони України а саме: Поділля, Волинь та Галичина. Переплетіння кожного дало неповторний мікс культури традицій різних національностей.

Тарноруда - різноманітна: історично!

Tarnoruda będąc na styku regionów zawsze była związana z wydarzeniami historycznymi. W jej przeszłości powstawała Historia Ukrainy, Polski i Austro-Węgier. Z Tarnorudą blisko spokrewnione są znane rody Sieniawskich, Czartoryskich, Odrowążów, Koriatowiczów i Malczewskich.

Тарноруда - різноманітна: природньо!

W przypadku Tarnorudy natura przyznała jej rzeki Zbrucz, Tarnorudka, Szukajwoda górami Towtrami lasy Miodoborów. Duże jeziora i "Wikninów". Bogate w podglebie wody mineralne, takie jak Naftusia, lecznicza niebieska glinka i wiele innych skarbów!

Jedna z legend Tarnorudy - o założeniu tarnorudzkiego kościoła Matki Bożej Szkaplerznej-powstała właśnie dzięki zjawisku duumwiratu-równoczesnemu parowemu panowaniu Koriatowiczów. Tak więc, ta historia opowiada o tym, jak kilka dwóch bezimiennych wziąć na miejsce starej drewnianej kaplicy w Rosmatinchi zbudowali kamienny kościół…

Jednak dziwne sformułowanie o dwóch "bezimiennych" zamożnych braci, którzy mogli sobie pozwolić na inwestowanie w budowę kościoła nad Zbruczem w niejasnym licholecie, sugeruje, że mogli być to książęta-Aleksander I Jurij Koriatowiczowie, ówczesni pełnoprawni władcy Ziemi Podolskiej.

W tych chwalebnych czasach ludzie zdobyli sobie imię w walkach rycerskich, pamiętając również słowa Psalmu 113, który był mottem wszystkich chrześcijańskich rycerzy średniowiecza, w szczególności dzielnych templariuszy: "nie my, panie, nie my, ale imię twoje daj chwałę...". Jest więc całkiem możliwe, że właśnie dlatego książęta Koriatowiczowie uważali za haniebne przylgnięcie do tarnorudzkiego kościoła tabliczką z napisem tradycyjnym dla współczesnych deputowanych-dobroczyńców " zbudowaną z inicjatywy i poparcia bla bla bla....»

Dlatego Kościół przez dwóch" bezimiennych " braci został wzniesiony w tamtych czasach legendarnej bitwy pod Sinem, a być może i na cześć zwycięstwa w tej bitwie.

Koriatowicze utrzymywali bliskie związki z Rzymem, a 30 stycznia 1378 papież Grzegorz XI nadał jednemu z nich — Aleksandrowi, chrzestnemu, nawiasem mówiąc, w obrządku łacińskim właśnie w przededniu bitwy pod Synowem, Święty przywilej udzielania miejscowej ludności duchowych odpustów. Za Koriatowiczów Tarnoruda rozkwitła jako miasteczko handlowe. Dlatego Rozmatyncha-pierwsza, ówczesna nazwa, pochodząca prawdopodobnie od słowa "razmen", mogła w pełni odzwierciedlać format życia miasta. Miasteczko przecinało bardzo ruchliwy Trakt prowadzący do Krakowa. Położone nad brzegiem pełnego Zbrucza Tarnoruda było ośrodkiem hurtowym, w którym prowadzono ożywiony handel i wymianę.

Пізніше Тарноруда отримала й Магдебурзьке право, що лише підтверджувало комерційні амбіції її мешканців.

PL
UK PL